De eerste stappen op de Filipijnen

Geplaatst op maandag 22 sep 2014 om 15:09

Hoi lieve allemaal,

Op het moment van schrijven ben ik al een tijdje op de Filipijnen, maar zal voor jullie speciaal eerder beginnen. Voor mijn gevoel ben ik hier al maanden, zoveel indrukken heb ik al opgedaan, maar in werkelijkheid bijna drie weken!

 

Vanaf het moment dat ik het vliegveld af kwam en op de Filipijnen eindelijk de eerste stap zette, kreeg ik zoveel te zien wat ik nog niet kende en zoveel geluid wat ik nog nooit gehoord had. Rijk en arm wisselde zich in rap tempo af. Je zag een BMW-dealer maar daar vlak naast een huisje gemaakt van golfplaten en een paar planken. Mensen reden rond op motoren en soms hadden ze er iets aan gebouwd waar ze mensen in kunnen ontvoeren, de ‘trizikad’. Ook zag je fietsen met aanhangsel (tricycles), waar men ook mee rond reed en je tegen betaling achterop kon. De hitte was ook heel heftig in het begin, net alsof je een hete sauna instapte. De luchtvochtigheid is hier ook erg hoog,  waardoor de hitte ook als een klap inslaat elke keer dat je een airco gekoelde ruimte uit gaat.

 

Samen met de rest, onder begeleiding van Marianne (oud VSO- lid), gingen we eerst naar een resort om wat te drinken. Het resort was werkelijk waar prachtig, palmbomen en prachtige fonteinen.

 

Daarna gingen we naar het Bethanie Retreat House, een klooster, waar we de rest van de week zouden verblijven. Dit om aan de warmte te wennen, van het tijdsverschil bij te komen en ook om trainingen te volgen. Deze trainingen omvatten de culturele verschillen, veiligheidsmaatregelen die je hopelijk niet hoeft te nemen, maar wel heel fijn om te weten en een korte taalcursus Cebuaans!  Bij de meeste culturele verschillen kon ik mij wel een voorstelling maken. Ik had al gehoord dat ze op de Filipijnen veel meer als groep leven en wij uit het ‘Westen’ meer als individu leven. Maar wat ik erg opvallend en vreemd vond is dat ze het onbeleefd vinden als je niest, omdat ze dan denken dat je ze vind stinken. In onze cultuur wordt het gezien als verkoudheid of allergie, waarbij je met een verstopte neus lijkt mij minder goed kan ruiken. Je neus snuiten in het openbaar is ook onbeleefd, maar daar kan ik me wel een voorstelling van maken. Boeren daarentegen is hartstikke gewoon en heb ik bij formele gelegenheden ook meegemaakt, hilarisch vind ik dat.

 

Deze trainingsdagen waren erg leuk en welkom, het was fijn om eerst een beetje te kunnen bijkomen van de best wel zware reis.

 

Ook zijn we met alle stagiaires Cebu City in geweest, waar je veel winkels hebt, maar veel armoede ziet op de straat mooie. Mensen drinken uit plastic zakjes water omdat waterflesjes duurder zijn, ze slapen op straat en ik zag een kindje poepen in een zakje… midden op straat!  Ook wilde ik graag bodylotion halen maar moest ik erg zoeken naar een product waar geen whitening in zat. De mensen hier willen graag ‘blank’ zijn, omdat dat er schoner uitziet dan een bruine huid. In onze cultuur vinden we bruiner mooier, juist omdat dat er gezonder uit ziet. Toen Myrna en ik bij een winkelcentrum besloten om een massage te nemen, stuitte we ook op dingen waar we helemaal niet bedacht op waren. Het meisje wat mij masseerde was erg nieuwsgierig naar wat wij van dingen vonden; geloof je dat er geesten bestaan? Ja? En exorcisme dan? Vampieren? Het meisje geloofde dat alles op youtube op waarheid berust was en dat google ook alleen maar ‘waarheden’ bevat. Toen ze vroeg waar we vandaan kwamen en wij zeiden: 'the Netherlands’ begon ze op te noemen waar haar klanten normaliter vandaan komen: Australia, U.K, Germany. 'Yes everyone is American'. Dit verbaasde mij heel erg, alsof elke blanke uit Amerika moet komen.

 

Na de trainingsweek was het dan eindelijk zover, we zouden onze gastgezin ontmoeten. Myrna, Maaike, Cora en ik werden gedropt bij een huis in Cordova, een huis waar een waterzuiveringsbedrijf aan vast zit. Daar maakten we kennis met 'mama' Rose, haar dochter Elyne en Elyne’s dochter Johdai. Hele aardige mensen, die ons met veel gastvrijheid ontvingen. Samen met hen gingen we langs het kerkhof. Ons gastgezin had namelijk de afspraak om een graf van een neef elke zondag te bezoeken samen met familie uit de buurt, omdat de ouders in Manilla wonen en dus moeilijk langs kunnen komen. Dit vond ik zo’n mooi en warm gebaar!  De rest van de familie was ook heel hartelijk en het voelde als een warm bad.

 

 

Toen we terug kwamen gingen we naar hun tweede huis, waar Elyne en haar man sliepen zodat Myrna en ik in het huis konden slapen. Wij slapen op hun oude slaapkamer. Bij het tweede huis gingen we lekker eten en daarna weer terug naar het andere huis, waar we karaoke gingen zingen wat best wel wat geluid veroorzaakte. Een super eerste avond zo. 

 

Het huis waarin we slapen is drie verdiepingen, waarbij Myrna en ik op de eerste verdieping slapen. Daarnaast is een wc waar ’s nachts vaak kakkerlakken lopen. Op de tweede verdieping heb je de keuken, badkamer en huiskamer, waarbij je geen muren hebt maar een open ruimte. Het ziet er heel leuk en gezellig uit en wordt ook elke dag goed schoongemaakt door de hulp die hier rondloopt. De bovenste verdieping is ook heel groot en daar wordt de was gedaan, verder heb je daar ook twee wasgelegenheden. Een douche heb je hier trouwens niet, je moet zelf een straal creëren met een emmer en een kleiner emmertje. Nu ben ik er aan gewend maar in het begin vond ik het toch wel erg lastig.

 

De eerste dag waarbij we onze VPS (Volunteer Placement Supervisor) zouden ontmoeten, verliep anders dan verwacht. Op elke maandag heb je ‘flag ceremony’ en worden de vlaggen gehezen bij de Municipility. Dit is een soort gebied waar je gemeentelijke instellingen vindt, zoals het health center, de gemeenterraad van Cebu maar ook de Social Welfare Office, waar Myrna en ik stage zouden gaan lopen.

 

Bij de Flag Ceremony sprak de burgemeester ons toe en riep ons een voor een naar voren om de burgemeester toe te spreken en ons zelf voor te stellen. Dit was een hele gewaarwording, dit zou in Nederland toch echt niet zo gaan. Daarna maakte we kennis met de gemeenteraad en kregen we een orientatie moment, waarbij over de Filipijnen werd verteld. 's middags mochten we dan eindelijk onze VPS ontmoeten, genaamd Perlito! Perlito is een hele aardige en enthousiaste social worker  die, ondanks dat hij pas 24 jaar is, al veel verantwoordelijkheden krijgt wat betreft de kinderen.

 

In Cebu heb je een avondklok voor minderjarigen, omdat er verschillende problemen zijn hier. Cyberseks, kinderprostitutie, drugsgebruik, spijbelen, ondervoeding en armoede zijn een losse greep uit de problemen die hier spelen. Tijdens zogenaamde BCPC meetings ‘Barangy Council for the Protection of children’ kregen Myrna en ik hierover veel mee inzicht. Cebu Cordova is opgebouwd in verschillende wijken, leefgemeenschappen, die ze hier barangy’s noemen. Verschillende barangy's hebben Myrna en ik nu bezocht en ondanks dat veel lastig te volgen is omdat ze Cebuaans spreken, hebben we wel veel vertrouwelijke informatie meegekregen. Omdat dit vertrouwelijk is wil ik hier niet dieper op ingaan, wat ik wel kan zeggen is dat dit hele heftige informatie was waar ik ook een keer een traantje om moest laten. En dan hoorden we er alleen maar over en hadden we het nog niet gezien.

 

Vorige week maandag mochten we eindelijk een interview afnemen bij het Social Welfare Municipal hall. Hier kwam een vrouw langs die haar twee kinderen terug wilde hebben. Haar ex-vriend zou op de kinderen passen terwijl deze vrouw vier jaar in het buitenland aan het werk was, om voor de kinderen te kunnen zorgen. De ex-vriend was zelf een trizikad driver, wat in Cebu niet als een echte baan wordt gezien. De vrouw wilde haar kinderen ophalen maar kreeg ze niet mee. Daarom kwam ze naar ons toe. Myrna en ik namen het interview af, waaruit de vrouw zei dat de jongste van vijf jaar niet mee wilde maar haar oudste dochter wel. Er werd besloten om de kinderen te halen, voordat deze naar het buitenland zouden verdwijnen of andere dingen zouden gebeuren. We gingen toen met een politiemacht naar de school toe waar de kinderen zouden zitten, alleen waren deze net een kwartier eerder opgehaald. Bij mij kwam er toen wel angst omhoog dat er misschien wat zou zijn gebeurd met de kinderen, je hoort zoveel horror verhalen op het nieuws. Met politiemacht en al zijn we naar het huis van de vader toe gegaan om te kijken of de kinderen er waren. Ook daar waren de kinderen niet. Wel waren de ouders van de ex-vriend daar, die ons vertelde waar de kinderen waren, namelijk een paar huizen verderop bij een broer van de ex-man. Gelukkig waren zij hier ook daadwerkelijk en ze werden meegenomen naar het Social Welfare Center. Hier zou besloten worden wat er zou gebeuren met de kinderen,  het belang van de kinderen staat voorop. Dit werd binnen een dag besloten en wel vanwege het volgende: op de Filipijnen wordt een kind onder de zeven jaar altijd toegewezen aan de moeder en vanaf zeven jaar mag een kind zelf kiezen waar deze wilt wonen. Het jongste kind moest dus bij de moeder wonen, de oudste besloot om bij de moeder te wonen. Zo snel als dat het hier gaat is ongelofelijk, in Nederland gaat er zo’n lang proces aan vooraf. Achteraf bleek dat de ex-man zelf de kinderen had afgestaan omdat hij besefte dat hij met zijn werk de kinderen nooit een goede toekomst kon geven en de moeder wel. De oma van de kinderen kreeg bij dit nieuws bijna een hartaanval, ze was al hartpatient en moest snel een pilletje nemen. Een tante kwam hysterisch naar het kantoor in tranen, in het cebuaans zei ze ‘’Doe mij dit niet aan.’’ Myrna en ik waren hier bij en het was heel moeilijk om dit te zien, hoe moeilijk moet het wel niet voor deze kinderen zijn? Al met al een hele emotionele situatie.

 

De rest van de week bestond uit veel BCPC meetings en meetings van de Child Protection Council. Maar we mochten ook naar een weeshuis. Een vrouw van een Duitse organisatie had Myrna en mij namelijk gevraagd om medicijnen te vertalen. Dit waren O.R.S., hoestdrank en neusdruppels, van de Etos. Ik maakte daar ook kennis met een meisje die toevallig ook Elyne heet. Haar gezicht was verminkt geraakt door nog onbekende reden. Ze nam me gelijk bij de arm om het weeshuis te laten zien en gaf me een dikke knuffel. Andere kinderen kwamen ook nieuwsgierig naar ons toe. Myrna en ik kwamen er toen snel achter dat positieve aandacht geen normale zaak was voor de kinderen en ze er bijna fysiek om gingen vechten. We mogen later activiteiten doen met de kinderen waar ik heel erg naar uit kijk.

 

Myrna en ik mogen nu meer interviews afnemen en gaan de jeugd bij elkaar brengen om activiteiten te doen. Deze jeugd  zit niet meer op school en de leeftijd is tot dertig jaar. Op de Filipijnen gaat de leeftijd wel tot 30 jaar. Ik kijk hier heel erg naar uit en elke dag voelt als vakantie terwijl we toch echt wel verplichtingen hebben. In de weekenden bezoeken we eilandjes en proberen we zoveel mogelijk te zien van de Filipijnen, aangezien we doordeweeks heel druk zijn. Het is een lang blog geworden en als je tot hier bent gekomen, bedankt voor het lezen.

 

Ik zal binnenkort weer wat schrijven, tot dan!

 

Veel liefs, Liesbeth

Reacties

  • Jelle zei:

    Hey lief zusje,

    Ben zo trots op je. Echt heel indrukwekkend om te lezen. Kan me alleen maar voorstellen hoe het is om daar te zijn. Een fijne manier van schrijven heb je. Is absoluut geen straf om je blog te lezen. Succes verder, mis je. Kusjes

    Geplaatst:
  • Martin zei:

    Wat een belevenissen allemaal. Erg trots op je lieve nicht! En inderdaad zeker geen straf om te lezen. Paar keer op Google gekeken wat ik me er bij voor moet stellen als je sommige dingen omschrijft (want Google is de waarheid zoals je zelf ook al aangeeft).

    Succes, veel plezier en tot de volgende blog!

    Geplaatst:
  • Patricia, Vso zei:

    Hoi Liesbeth, wat een indrukwekkend en boeiend verhaal om te lezen. Tot het eind doorlezen gaat vanzelf ;-). Mooi hoe je voor buitenstaanders een goed beeld geeft van alle mooie en heftige kanten van je leven in Cordova en je stage daar. Ik heb het geluk om de plaatjes er ook meteen bij te zien. Alle goeds voor de komende weken en zorg goed voor jezelf! Patricia

    Geplaatst:
  • Marianne En Ton Roelofs zei:

    Ha Liesbeth, wat schrijf je mooi en wat maak je een hoop mee. We zijn echt trots op je en hopen nog veel van je avonturen te lezen. Kusjes van opa en oma

    Geplaatst:
  • Marianne Vso zei:

    Mooi blog! Je had vorige week al wat vertelt maar zo prachtig zoals je alles beschrijft. Lijkt me op sommige momenten inderdaad heel heftig en emotioneel. Ben heel benieuwd hoe het zal gaan met de activiteiten voor de jeugd. Gelukkig zitten jullie op een goede plek zo dichtbij de zee en kunnen jullie ook van dat moois van de Filippijnen genieten om weer een beetje op te laden. Tot volgende week, dan ben ik er weer even.

    Geplaatst:
  • Monique (kw1c) zei:

    Hoi Liesbeth, je blog in een ruk gelezen. Jullie maken veel mee, wat een gebeurtenissen. Leuk dat jullie ook activiteiten mogen gaan doen met de kinderen uit het weeshuis als afwisseling van de meetings. Heb een fijne en indrukwekkende tijd, tot in oktober! Groetjes, Monique

    Geplaatst:
  • Jamila Zomer zei:

    Lieverd, wat schrijf je mooi en wat indrukwekkend en bijzonder dat je dit meemaakt en dit werk mag doen.

    Geplaatst:
  • Anky Noordhoff zei:

    Dag lieverd, aan jou gaat een schrijfster verloren, je beschrijft heel beeldend wat je beleeft, indrukwekkend wat je allemaal ziet en meemaakt. Het is emotioneel zwaar, maar ik denk dat je er voldoening van krijgt. Ik heb bewondering voor je, je doet het toch maar! Liefs, kijk uit naar je volgende berichten! Anky

    Geplaatst:
  • Wim Nijssen zei:

    Je krijgt zo wel een heel gedetailleerd kijkje achter de schermen met jouw verhaal! Mooi hoe je alles duidelijk en analyserend opschrijft. Je weet zelfs de familieleden redelijk uit elkaar te houden, een volgens mij ongeevenaard feit voor een westerling! Vergeet je niet zelf ook te genieten van al je ervaringen en alles waar je je over verwondert? Groeten!

    Geplaatst:
  • Han Wilshaus zei:

    Een feest om het te lezen. Mooie verhalen, indrukwekkende belevenissen. Blijf genieten de komende tijd. Ik blijf je volgen, al is het niet dagelijks. Maar - en dat geldt voor allemaal - als ikzelf even in een dipje zit, bezoek ik de website en knap weer op van de vele mooie verhalen.

    Geplaatst:
  • Vso3 zei:

    Hoi Liesbeth, We hebben je foto's gezien en je verhaal gelezen. Nou, dat is wel een heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel andere stage dan bij ons. Nog veel plezier en de groeten van ons allemaal.

    Geplaatst:
  • Melissa Vivienne Westwood zei:

    Not content to blend into the crowd, these aren't just any PVC shoes. All Melissa shoes are made with the brand's own PVC which is- wait for it- scented. This footwear smells of bubblegum, thanks to the 'candylicious' scent of Melissa's PVC.Recent years have seen fashion brands move towards a more sustainable and fair production method, eliminating damage to the environment wherever possible. The PVC used to make the shoes is entirely free from animal products, totally hypo-allergenic and fully cruelty free. As well as all this, it is totally, 100% recyclable, putting the fashionista's conscience at ease. melissa vivienne westwood http://www.cellact.co.uk/uk/vwshoes.html

    Geplaatst:
  • Vivienne Westwood Bags zei:

    Vivienne Westwood shows off short grey hair at Women of the World Festival Vivienne Westwood bags http://www.mmkcollege.org/Images/vwcheapbags.html

    Geplaatst:
  • Urban Outfitters Westwood zei:

    A black and white-checked mini-corset bared the midriff, atop a vast red taffeta crinoline; and a 'prairie girl' gown, in tobacco, was finished with a studded leather belt which trailed down the back. urban outfitters westwood http://www.cellact.co.uk/uk/vwdress.html

    Geplaatst:
  • Vivian Westwood zei:

    So is red, I began to design targeted young fashion clothing line for large-scale productionVivienne Westwood UK In 2012, the enterprise electricity supplier strategy to be successful, revenue from online sales accounted for a quarter of the total revenue this year is expected to reach 50%Vivienne Westwood UK vivian westwood http://www.cellact.co.uk/uk/vwbridal.html

    Geplaatst:
  • Vivienne Westwood Online Shop zei:

    Vivienne Westwood to pen memoir Vivienne Westwood Online Shop http://www.viviennewood.com/

    Geplaatst:

Plaats een reactie

Je emailadres wordt niet gebruikt voor commerciƫle doeleinden.