‘’Until departure do us part’’

Geplaatst op maandag 13 okt 2014 om 07:10

 

Ambulancetrips, kinderreddingsacties, zwemmen met walvishaaien, boho healer, prachtige oude boom gezien, grotten en watervallen: sinds het laatste blog heb ik niet stilgezeten!

Op stage weer een interview afgenomen met een vrouw, van wie het kind was afgepakt, een tweejarig meisje. De ex-vriend was naar haar toe gekomen samen met twee broers, waarop ze haar dochter meenamen. Ze kwam naar ons toe voor hulp en vertelde dat de vader helemaal niet voor het kind kon zorgen omdat deze een trizikad (tricycle) rijdt. Zelf vertelde ze altijd voor het kind te zorgen en een huisvrouw te zijn, haar nieuwe vriend was aan het werk als ijsbewerker (dit voor goederen die langer bewaard moesten blijven zoals vis). Vreselijk medelijden had ik met haar. Wat moet zoiets verschrikkelijk zijn!

Omdat het meisje pas twee jaar was zou de voogdij voor de moeder moeten zijn maar... Na nader onderzoek kwamen we erachter dat ze niet de waarheid sprak. Iedereen uit haar barangay (wijk) vertelde dat haar kind zonder toezicht liet spelen in de modder terwijl zij ging gokken. Ook was ze soms nachten weg van huis om te feesten, terwijl het kind alleen achter bleef in huis. Uiteindelijk is er besloten dat het kind bij de vader zou wonen, de moeder kon haar wel opzoeken maar mocht niet voor haar zorgen. Zelf zouden de ouders gesprekken hebben over hoe het verder zou gaan.  Als de moeder bekwaam genoeg zou blijken om voor het kind te zorgen, zou dit weer kunnen. Maar voorlopig niet!

Afgelopen week ben ik mee geweest met een politiewagen waar ik ‘achterop’ zat (zie foto). Er was tijdens een inval een meisje van 15 jaar opgepakt omdat er drugs in het huis was gevonden. Het huis was van haar ex-vriend die hem intussen gesmeerd was. Het meisje werd samen gevonden met haar schoonvader en zijn broer, waarvan de broer met een geweer zwaaide naar de politie. Die zijn uiteraard ook meegenomen. Deze zaak vond ik moeilijk, omdat ik niet zeker wist of het meisje er wel of niet mee te maken had. Omdat ze pas 15 was (wat je echt niet zou zeggen, ze had zo 18 kunnen zijn) kan ze niet berecht worden. Wel zou het waarschijnlijk een ‘second chance house’ worden, waar ze, zoals gezegd een tweede kans zou krijgen en gewoon naar school zou kunnen gaan.

Toen we aankwamen in Cebu kwamen we er echter achter dat haar birth certificate geen nummer had en daarmee ongeldig. Daarom moesten we de volgende dag terug en moest het meisje weer mee naar het politiebureau van Cordova om daar de nacht door te brengen in de cel. Het politiebureau van Cordova is heel anders dan wij gewend zijn in Nederland. Als je binnenkomt zie je aan de linkerkant een balie en drie meter verderop de cellen met gevangenen erin. een gevangene zwaaide naar me en lachte naar me. Een blanke zien blijft voor de Cordovanen een vreemd gezicht.

De volgende dag gingen we weer naar de rechtbank, ditmaal met een geldig birth certificate. Ook gingen de schoonvader van het 15 jarige meisje mee en zijn broer, geboeid met handboeien aan elkaar. Het meisje had geen handboeien om, omdat ze nog minderjarig is. Ook gingen er twee hele magere mensen mee, een jongen en een meisje van 20+. Zij waren, na tienjaar gewoond te hebben in Manilla, terug gekomen naar Cordova, hun thuisplaats om ‘extra’ geld te verdienen naast de vishandel. Dit deden ze met drugs. Ze zagen er erg mager uit en het zou mij niks verbazen als zij ook drugs gebruikten. Toen ze in afwachting van papieren buiten stonden te wachten ben ik naast hun gaan staan om samen e en sigaretje te roken. Ze kwamen opgewekt en vrolijk over, geen zorgen over het lot wat hen te wachten stond, namelijk heel wat jaartjes achter de tralies. Omdat ze zelf geboeid aan elkaar zaten en getrouwd waren maar zonder ringen, maakte ik een grapje dat ze nu eindelijk hun ringen hadden en verbonden waren. Toen zei het meisje "till allegretta do us part’’. Daarna moesten ze lachen.

Als je ze zou zien zonder handboeien, zou je nooit denken dat dit om een stel ging dat berecht zou worden voor section 5, dealing en selling drugs, waarvoor je geen borg kan betalen en vele jaren zou moeten zitten. Het proces begon ook voor deze twee pas over een paar dagen. Omdat alles heel lang geduurd had besloten de politiemannen naar de MC Donalds te gaan! Dit was een hele belevenis, omdat het begon te regenen en het lastig eten voor mij is achterop de wagen, waar je openingen hebt en ze niet rustig bleven wachten, nee ze reden gewoon zo snel mogelijk weer weg. Dat ik niet over mijzelf geknoeid heb is een wonder!

Ook heb ik die dag vrienden gemaakt, met Emily en Lovely, haar dochter. Zij waren meegegegaan omdat er ingebroken was in hun huis, ze hadden veel geld meegenomen en een dure tabloid. Lovely was wakker geworden en had gezien dat dit de buurman was.. Omdat ze uit dezelfde barangay kwamen als waar Mama Rose (moeder van de hostfamily waar ik verblijf) komt kwam ik er snel achter dat Emily een goede vriendin was van mama Rose, nog voordat ze captain werd van Barangay Day-as. Ze nodigde mij uit om bij haar in het restaurant te komen eten, wat ik zeker ga doen als ik tijd heb. Al met al was het een geweldige dag.

Een paar weekenden terug zijn we voor Cora’s verjaardag een weekend naar Bohol gegaan. Wat een belevenis! Het is een prachtig eiland wat duidelijk gewend is aan toeristen. Er werd niet raar opgekeken omdat we blank zijn of ‘gwapa’ geroepen. Gwapa betekent mooi in het Cebuano en dat vinden ze hier snel alleen omdat we blank zijn. Maar in Bohol gebeurde het dus niet en dat was wel lekker rustig. Op de verjaardag zelf van Cora zijn we naar Adventure Park gegaan waar we geziplined hebben. Voor mij de eerste keer en ik heb last van hoogtevrees dus heb ik zeker een grote stap gemaakt om mijn angst overwinnen. Ik zat vast in een soort harnas waarop je op je buik lag, je werd gelukkig wel goedvast gemaakt.. En daar ging ik… Boven een prachtige vallei met water en mooie natuur. Het was heel heel HEEL erg hoog, maar ook prachtig. De tweede keer dat ik ging kon ik er meer van genieten dan de eerste keer en liet ik zelfs mijn harnas los om mijn armen te spreiden en zo ‘vliegend’ over het ravijn te gaan. Achteraf gezien was het veel te kort en te snel gegaan voor me. Maar het was geweldig. Ook zijn we naar een grot geweest waar we konden zwemmen, het was prachtig.

Het weekend voor Bohol zijn Myrna en ik naar Oslob geweest. Daar hebben we in een dag met walvishaaien gezommen, een Boho healer ontmoet en een prachtige boom bewonderd. De walvishaaien waren gigantisch mooi en reusachtig, maar gelukkig geen menseneters. Het was super mooi om mee te maken en te beleven, ongelofelijk hoe groot deze prachtige wezens zijn terwijl dit nog maar de jonkies zouden zijn. De bohohealer was ook onwijs interessant, ze ging met een fles gevuld met schoon water over je lichaam heen, terwijl ze ondertussen blies op een stokje die ze weer op een steen hield. Als het water te vies was ververste ze dit weer en begon ze weer opnieuw. Nu ik gehealed ben kan ik dus gerust af en toe een sigaretje opsteken… (grapje). Daarna zijn we naar een prachtige boom geweest die wel bijna 500 jaar was. In deze boom zou een ‘white lady’ zijn die je 's nachts zou laten schrikken en de mensen waren bang om s’ avonds daar te komen. Ik heb werkelijk waar nog nooit zo’n mooie boom gezien, nog nooit. Ook hebben we watervallen bezocht waar we gezwommen hebben. Het water was koud en normaal had ik er erg lang over gedaan om erin te gaan. Maar nu ik gewend ben om mij met koud water te wassen was dit geen probleem, ik ging er zo in. Wat is het toch mooi op de Filipijnen.

Zelf ben ik erg benieuwd wat de rest van de tijd mij gaat brengen, aangezien we nu bijna op de helft zitten van drie maanden. Maar vandaag eerst een Filipijnse bruiloft van een collega, mooi dat ik zoiets mee mag maken. In een volgend blog zal ik er over vertellen. 

Ayo ayo! (take care in het Cebuaans)

 

 

Reacties

  • Patricia, Vso zei:

    Hoi Liesbeth, wat een indrukwekkend verhaal weer over je belevenissen op je stage. Heftig ook wat een schrijnende en ingewikkelde situaties je meemaakt. Gelukkig ook voldoende ontspanning zo te lezen. heel veel succes met de tweede helft en blijf ons op de hoogte houden!

    Geplaatst:
  • Wim Nijssen zei:

    Toch wel jammer dat je alleen maar 'guapa' bent omdat je blank bent he...:)? Ik zie overigens een link naar het Spaans, daar is mooi ook 'guapa'. Wat maak jij veel troosteloosheid me, veel weglachen van ellende...wat doet het met jou? Wat ga je met je ervaringen doen als je weer terug bent?

    Geplaatst:
  • Monique zei:

    Prachtige verhalen, en wat een lastige situaties en dilemma's maak je mee. Ben benieuwd hoe je er mee omgaat, zie ernaar uit je te ontmoeten.

    Geplaatst:

Plaats een reactie

Je emailadres wordt niet gebruikt voor commerciële doeleinden.