Leven in een andere cultuur

Geplaatst op dinsdag 21 okt 2014 om 15:10

 

Toen ik begon in de Filipijnen werd ik overspoeld door alle indrukken. Rare, gek gekleurde busjes die over de straat racete, verkeersregels die er wel zijn, maar werden verbroken. De Filipijnen houden hier van regels verbreken, dat werd ook trots gezegd. Op de een of andere manier heb ik hier nog nooit, maar dan nog nooit ongelukken gezien. Het nut van verkeersregels is hier anders en kennelijk voor de Filipijnen niet zo nodig als in Nederland. In Nederland heb ik zo vaak verkeersongelukken gezien,  je houdt je aan de verkeersregels maar daardoor ga je ervan uit dat de ander dat ook doet en anticipeer je er op. Hier worden alle regels los gelaten maar gaat dat toch goed, wonderbaarlijk. Rechts inhalen op een zeer smalle tweerichtingsverkeerweg, toeteren als je er langs wilt en voorrang nemen, ook al heb je deze niet.

 

Heerlijke dingen heb ik hier mee gemaakt en minder leuke dingen gezien, zoals de armoede en slechte gezondheidszorg. Mensen die op straat slapen en nauwelijks te eten hebben. Kinderen in een weeshuis die hun leven weer oppakken na misbruik of verlating. Hoe mensen hier mee om kunnen gaan en ook kunnen lachen is mooi om te zien. Hoe mensen met elkaar omgaan is heel anders dan in Nederland, het is hier veel meer in groepsverband en problemen worden ook zonder privacy besproken en later weer door anderen her besproken. In het kantoor waar ik stage liep gebeurde dit ook zoals eerder vermeld in mijn blog, mensen die aan het wachten waren konden zo mee luisteren. Niemand schaamde zich voor zijn probleem en konden hier open over zijn. Dat is wat ik ook meeneem uit de Filipijnen, door me niet te schamen voor mijn eigen probleem en hier open over te kunnen zijn tegen de mensen in mijn vangnet, mijn geliefde vrienden en familie.

 

Als een Filipijns iemand een probleem met jou heeft, dan wordt dat via iemand anders tegen je gezegd. Heel anders dan in Nederland. Bij ons wordt het weer gewaardeerd dat het rechtstreeks tegen je gezegd wordt en zeker niet gewaardeerd als dit via een ander persoon gaat.  Dat het niet rechtstreeks gaat vind ik een apart iets en dat zal ik niet meenemen van de Filipijnen. Ik denk dat ik niet veel vrienden overhoud als ik dit doe.

 

Het kunnen lachen om je problemen is zoiets aparts. In Nederland zeuren we elke dag om het weer, zoiets onbenulligs. Dan is het te koud, dan te warm. Dan regent het, dan moeten de plantjes weer water dus zou er regen moeten vallen, anders moet je de moeite nemen om te sproeien. Op de Filipijnen hebben ze naar mijn idee zoveel meer om over te zeuren, maar over het weer doen ze dat echt niet. Behalve als het echt te warm is en als er overstromingen zijn door de keiharde regen.  Maar er over door draven doen ze hier echt niet, ze pakken het leven weer op en gaan weer verder. Ik zal nooit meer durven zeuren over het weer, wat ik net hiervoor wel deed. Of als ik geen warm water meer heb thuis. En mij anders stiekem schamen omdat ik dit wel doe. Ik blijf natuurlijk een Nederlander en het zal mij heus wel eens ontglippen.

 

Ik heb ervaren hoe het is om hier te leven, te werken en dat kan niemand mij afnemen en zal ik altijd onthouden.

 

Ze geloven in God, in elkaar en bekijken alles van dag tot dag. Zelf ben ik niet gelovig opgegroeid maar heb ik zoveel respect over hoe mensen hier kracht putten uit het geloof. Dat vind ik zo’n mooie instelling, dat van dag tot dag bekijken. Ik zal dat proberen mee te nemen hoewel ik het soms moeilijk vind en het ook wel handig kan zijn om vooruit te kijken. Je kan beter kijken naar wat je wel hebt, dan wat je niet hebt. Tel je zegeningen, om er nog een cliché tegenaan te gooien, het komt wel goed.

 

Doordat ze hier op de Filipijnen als familie over het algemeen bij elkaar blijven  en blijven wonen, hebben ze altijd beschikking over een sociaal vangnet. Ik kwam hier als een individu in een grote groep, die heel lief zijn stuk voor stuk en waar ik in de loop van de tijd voor een ieder bewondering heb gekregen. Toch miste ik het vangnet van thuis toen mijn thuissituatie en verleden mij inhaalden. Mijn eigen persoonlijke vangnet, die mij goed kent en mij goed kan helpen. Dat heb ik op dit moment nodig.

 

Iedereen heeft een eigen reden om hier te zijn en je wil hier optimaal van genieten. Dat wilde ik ook.   

 

Ik heb dit optimaal genieten geprobeerd wat in het begin ook zeker lukte, maar zoals men al wel eens in clichés zegt, je kunt niet vluchten voor je problemen en je neemt deze problemen mee als je naar een ander land gaat. Sterker nog, je wordt met je neus op de feiten gedrukt. Zoals ook in mijn situatie. En daar heb je je eigen vangnet voor nodig en moet je soms wijs zijn en voor jezelf kiezen en het moeilijke besluit nemen dat je toch beter terug kan gaan. Toch heb ik geen moment spijt dat ik hier naartoe ben gegaan. Ik ben mijzelf tegen gekomen en heb eindelijk een rouwproces in gang gezet, wat ik zelf onbewust steeds heb tegen gehouden. Ik heb zoveel mooie dingen mogen zien en doen, dat ik dat ook als herinnering mee neem. Ik ben naar de Filipijnen gegaan met veel verwachtingen en blije moed, en ga terug met veel levenslessen en ervaringen die ik graag wil delen. Ooit kom ik hier weer terug om weer verder optimaal te kunnen genieten. Dat geloof ik.

 

Reacties

  • Wim Nijssen zei:

    Dag Liesbeth, Respect voor jouw beslissing. Voor de manier waarop je het verwoordt. Voor hoe je achter, naasten voor jezelf gaat staan. Ik wens je het allerbeste, veel sterkte, maar vooral veel liefde. Liefs

    Geplaatst:
  • Patricia, Vso zei:

    Dag Liesbeth, dank voor je indrukwekkende en open verhaal over wat je meegemaakt hebt en wat je besloten hebt. Een moedig besluit, een moeilijk besluit. Alle goeds bij het nemen van afscheid morgen en een heel fijn weerzien met iedereen die je miste, en die jou moesten missen!

    Geplaatst:
  • Monique zei:

    Ik vertelde je al dat ik je blogs heel fijn vond om te lezen, van deze kreeg ik ook kippevel! Je hebt vele talenten waar schrijven er zeker een van is. Fijn om je te leren kennen hier, je hebt een bijzonder plekje.

    Geplaatst:
  • Jamie Van Den Berg zei:

    He lieverd, wat een bijzondere en geweldige ervaring! Dat neemt niemand je meer af en hoe dapper en moedig om dit besluit te nemen. Je mag heel trots op jezelf zijn. For all that you are, all that you have been and all you're yet to be.

    En niet steeds roepen dat iets cliché is zo jammer dan ontkracht je het gelijk weer ;) Ik wens je een mooie veilige terugreis.

    Dikke kus Jamie

    Geplaatst:
  • Han Wilshaus zei:

    Ik hoop dat je alle avonturen en indrukken van de afgelopen tijd kunt meenemen, zodat ze waardevol blijven en een toegevoegde waarde blijven houden in je verdere leven. Blijf ervan genieten en geef ze een mooie plek. Het is fijn om te lezen dat je zelf je daar ook voor wilt inzetten. Hartelijke, ondersteunende groet Han Wilshaus

    Geplaatst:

Plaats een reactie

Je emailadres wordt niet gebruikt voor commerciële doeleinden.